de eerste bladzijde

Wakker geworden

Zonder aanwijsbare reden was Simon Geiger wakker geworden. Klaarwakker. Zo wakker dat hij het boek waarin hij aan het begin van de nacht was begonnen, oppakte en de laatste zinnen terug zocht die hij had gelezen. Hij kwam uit bij “Af en toe slaapt een vrouw naast me. Maar meestal ben ik alleen.”

Hij dacht aan Sacha, de enige vrouw die af en toe naast hem sliep, en die, als het aan hem lag, vaker bij hem zou mogen slapen. Hoe hij haar zover kon krijgen, wist hij niet. Misschien dat ze uit jaloezie voor hem zou kiezen wanneer hij haar vertelde dat er een ander was, die, tussen twee van Sacha’s nachten, naast hem heeft gelegen. Simon voelde zijn wang al gloeien van de klap die ze hem zou geven als hij het haar vertelt. Zijn linkerwang, Sacha is rechts. Hij stelde zich voor hoe hij haar vervolgens zijn andere wang toe keerde en glimlachte, veel herkenning zou het niet bij haar oproepen, bijbelkennis is niet Sacha’s sterkste punt. Uitspraken als ‘de eerste zullen de laatste zijn,’ die hij van zijn vader heeft overgenomen, vindt ze ‘Mooi gezegd’, verder vindt ze er niets van. Uit schuldgevoel kuste Sacha zijn rechterwang, Simon schaamde zich.

De nachten dat Sacha Geevers bij Simon Geiger slaapt, vrijen ze, meestal, en, nadat ze haar hoofd op zijn borst heeft gelegd, vertellen ze elkaar verhalen. Op één van deze nachten, niet zo lang geleden, vertelde Sacha over een vrouw die met haar dochtertje in zee was gelopen. Moeder en kind verdronken, het lichaam van het meisje werd pas na een paar dagen gevonden op het strand, een kilometer of vijf naar het zuiden, door een vrouw die haar hond uitliet, de hond vond het kind. De kranten hadden er vol van gestaan, toch was het Simon ontgaan. Na Sacha’s verhaal viel hij in slaap.

Als we ontwaken, zijn we een deel uit ons geheugen kwijt, dacht Simon, om zich vervolgens af te vragen of het een diepzinnige gedachte was of juist onzin. Het boek legde hij boven op de stapel boeken op de grond, naast het bed. Het verhaal van de moeder en haar kind bleef Simon bij, ging juist steeds meer in hem leven Hij begreep het niet, niet wat de vrouw bezielde en vooral niet waarom het verhaal hem bezig bleef houden.